GİDEMİYORUM

Hoşça kal aşkım hoşça kal, İçimden gelmese de gidiyorum.

Veda etmek öyle zor ki, veda etmeden gidiyorum.

Tutamayacak bir daha ellerim ellerini,

Dalamayacak gözlerim gözlerine,

Eksik yaşayacak olsa da bedenim sensiz,

Tam olmasa da yaşamaya gidiyorum.

Sen her şeyimdin ya alıştım,alışıyorum;

Kimim kimsem yok demeye

Her şeyden herkesten kaçıp,kimsesizliğe gidiyorum.

Sevdim;sevdim de acı çektirdim kalbime.

 Acısını bitiriyor kalbimi öldürüyorum,

Bir mezar kazdım burada bırakıyorum;seninle,

Kalbimi kabrine gömüp de gidiyorum.

Ne şiirler yazdım adının geçtiği, gururum ağır bastı sana okuyamadım.

Bu şiir elveda son hatıram, şiirlerimi yakıp ta gidiyorum.

Veda etmek öyle zor ki, veda etmeden gidiyorum.

Yapamazdım inan, dayanamazdı gözlerim,

Seni başkasının yanında görmektense,hatıraları yanıma alıp gidiyorum.

Avunurum yerine hayallerinle,hatıraların bana hediye,

Hatıralarını doldurup ceplerime,seni son kez anıp ta gidiyorum.

Belki sen bilmiyorsun özür dilerim seni yalnız bırakıyorum.

Seni benim kadar seven olmayacağını bile bile,

Sevgimi sana bırakıp ta gidiyorum.

Lanet olsun ne pis şey sevda bağlanmışım kopamıyorum.

Ne olur sende gelsen;kalbim sende kaldı,

Kalpsiz olmak istemiyorum.



By_ERDENER KANDEMİR                                ( Sonsuz Saygılar )

                                                                                                                                                                    
Bir dilin bütün sözcüklerini kullansam seni tarif edemeyeceğimi biliyorum. Ulaşılmaz oldun hep, dokunmak hissetmek ve dolu dolu yaşamak isterken seni, kocaman bir yalnızlıktı payımıza düşen.
Payıma düşen her şeyi erteledim ama erteleyemediğim bir şey vardı sana benziyordu. Su olsan; dokunduğumda bozulurdun. Bozulmayan bir "şey"din. Gidilecek bir yer olsan sonun olurdu, sonu olmayan bir "şey"din. Uykuda görülecek bir rüya olsan uyanırdım, beni rüyamdan uyandırmayacak bir "şey"din. Düşün ki bir dağdan aşağı iniyoruz ve dünyada iki kişilik türkü kalmış onu söylüyoruz. Öyle bir "şey"sin sen. Seni düşündükçe yoruluyorum desem, dünyanın en büyük yalanı olur. Yalanım yok. Bugünden yarına ne kalır bilmem ama sen kalırsın tıpkı yatağı değişmeyen ırmak gibi. Bana hep kendimi hatırlatan bir "şey"sin sen. Uzaksın, yakınsın, özlenensin ama bugün değil yarın gibi bir "şey"sin sen. Gecenin en karanlık yerinde, küçücük bir ışık bile olsan yine de istiyorum seni. Bugün her ölümle biraz ölürken, seni düşündükçe hayata dönüyorum yeniden. Gelincikler gibi bir mevsim değil, dört iklim, köşe bucak... Kim ne derse desin dönmeye niyetim yok. Bir kentin ortasında tek başına kalsam da çığlık çığlığa bağırarak söylerim seni sevdiğimi. Bir tek benim sevgimle yaşasa da bu sevda seviyorum seni.

                                                                                                                                       

Ve Gittin Sen...

Gittin sen, tüm gidenler gibi...
Tam beni tamamlayacağını düşünürken, yine ben eksik kaldım. Gülümseyişlerim Takılı kaldı yüreğimde. Sonu yok, ışığı yok bir yolda ıssız, sessiz kaldı sevdam.

Ama sen gittin; tıpkı diğerleri gibi... Korkup kaçtın belki de bu sevdadan.Küçük bir kızdı kocaman yüreğiyle seni seven ama sen sığdıramadın kalbine; Taşıyamadın doğru dürüst... bu kadar çabuk pes edişin de ondandı belki. Başka cümlelerin ardına sığınman, yalan yanlış sevdalara takılman...

Gözlerine baktığım zaman çoğaldığımı hissediyordum. Öyle anlamlıydı ki; hayatın tüm gizemi senin gözlerindeydi sanki... Her şey o "çakır" yeşilin içinde saklıydı. Ama sen aniden kapattın o gözleri; aldın yeşili benden... Tüm sırlarda o yeşil kutuda kapalı kaldı. İşte ondan sonra başladı her şey... Kalp ağrılarım, baş ağrılarım, gece yarılarında sebepsiz haykırışlarım...

Bana bıraktığın ve içimde kalan o "yeşil" di belki de bunlara sebep olan...Kötü bir oyun seyrediyorsun, "geçecek" diyorum kendime. "Bak geçince hiçbir şey kalmayacak, arda kalanlar eski sonsuzluğa uğurlanacak." diyordum. Ama olmadı. Geçmedi. Her şey artarak daha da çoğaldı. Pişmanlıklar sardı çevremi, "keşkeler" birikti içimde, "acabalar" dolaşıp durdu beynimde...
Hepsi benden bağımsızdı. Hiçbir organıma söz geçiremedim. Hep sen çoğalıyordun, hep sen büyüyordun içimde...

Sana dönüşmeye başladığımı anlayınca da bir direniş başlattım kendime. Artık, hiç konuşmuyorum kalbimle... Kendi haline bıraktım onu. Ne derse desin, ne isterse istesin; hiç aldırmıyorum. İçimdeki her şey dondu. Sevgiler, sıcak gülümseyişler, arzular, istekler... Belki bir gün üzerindeki buzlardan sıyrılıp artık "ben de varım" diyerek yeniden ortaya çıkar ve bana döner; kim bilir. Ama o güne kadar, buz gibi "yeşil"in arkasından bakacağım dünyaya.

Senin bana verdiğin o "acı yeşil"i yaşayacağım. Kolay değil çünkü, kalbimde dolanıp budaklanan o "yeşil"i bir anda kökünden sökmek. O yüzden zamana bırakıyorum her şeyi. Bakmadığın bir çiçek nasıl soluyorsa, o "yeşil" de bir gün elbet solup, sararacak. Hayatımda ilk kez sana açtığım kalbim de bundan böyle sadece bahara açacak;
sadece bahara...

 
Anlatamadım

Senin gerçek dediğin sevgiyi
Bütün her şeyden üstün tuttum
El değil göz deydirmedim
Nefes değil soluk alamadım

Senin aşk dediğin yaşadığımız duyguya
Tahmin edemeyeceğin tutkuyla bağlandım
Akıl üretemeyeceğin düşünce ürettim
Ve ben her gece sessizce gözyaşı döktüm

Senin tutkuyla bağlanamadığın gerçeğe
İçip içip kahroluşumu seyrettim
İçimdeki dertlere bir son diyemedim
Hıçkırıklarımın sebebini düşünemedim
Ağlarsam gözyaşımda boğulmaktan
Hıçkırırsam küçülmekten korktum

Seninle sonsuz bir aşkı dile getirdim
Biraz fazla şımarttım
Seninle dilden düşmeyen bir şarkı besteledik
Sözlerinde yatan inceliği anlatamadık
Değildi…Bu aşk 3günlük değildi
Bu aşk kirli hain oyunlarınla kirlenmemeliydi
Bu aşk ayaklar altında ezilmemeliydi
Bu aşk dilinden değil kalpten gelmeliydi
Bu aşk hiç kimsenin yaşamadığı bir gerçekti
Bunu sana anlatamadım

Soğuk bir kış günüydü ben yine tek göz evimin tek odasının tek penceresinden dışarıda kendi halinde esen rüzgarları, o rüzgarların gücüne dayanamayıp dalından koparak uçuşan yaprakları seyrederken gözüm birden kapı önündeki titreyen ağaca takıldı acaba yalnızlıktanmı yoksa soğuktanmı titriyodu belkide tüm yapraklarını esen rüzgarlarda kaybetme sebebi olabilirdi ona baktım baktım bide kendime baktım hiç bi fark yoktu aramızda tıpkı bende onun gibi belki yapraklarımı değil ama tüm dostlarımı kaybetmiş bi durumda odamın içerisinde yalnızlıktan titriyordum..

artık yakmıyodu canımı yalnızlık sanki, alışmıştım titremeye. sigaramın dumanı eşlik ediyodu bana, bir o paylaşıyodu yalnızlığımı. uzaklarda görünen şehrin parlak ışıkları ve kalabalık seslerinden ayrı bir şekilde, sessizliğin içerisinde atan kalbimi duyuyordum. kalp atışlarım yaşlı bir insanın ayak sesleri gibi yorgun ve çaresiz bi şekilde atıyodu.

eskide yaşadıklarım geldi bir anda aklıma mutlu diyerek adlandırdığım o güzel günler can dostu diyerek canımı vardiğim sahte dostlar huzurlu diyerek varsaydığım o boğucu ortamlar çığlık atarak uyandığım hayallerimden geride kalan ise koca bir hiç yokoluş bitiş tükeniş eriyiş ben hepsini sende yaşadım hayaaatt, seni sende yaşadım. senin beni yaşayamayacak kadar zavallı olduğunu bilseydim direnmezdim bukadar bırakırdım kendimi kollarına.

şu anda burada oturmuş boş kalan ellerimin titreyişini seyrederek sana lanet ediyorum sen beni duymak istemeyecek hatta göremeyeceksin biliyorum ben yine karşımdaki boş duvarla konuştum ona bağırdım ona sövdüm sen yine beni duymadın duymayacaksın da.

allahım nefes alamıyorumm, allahım boğazım düyümleniyor konuşamıyorum, allahım hiçbirşey hissetmiyorum allahım al bende ağarlaşan bu canı allahım al bu beden içinde titreyen ruhu.. lütfen al beni yanına

****PARANOID SCHIZOPHRENIA****
                Erdinç Mapçı

Kimsesizliğimdeki suskunluğumu bozduğum sayılı zamanlardan birinde, yani bu gece.. Seni andım ben yine.
Her ne kadar da kendime söz vermiş olsam da ismini anmama uğrunda, sayısız bozduğum yeminlerime ben yiye yenisini ekliyorum bu gece...
Hatırlarmısın bana ağlayarak verdiğin sözleri, yeminleri...
Ne anlama bile geldiğini bilmediğin sözleri telafuz ederken sen bana, ben ise kalbimde kopan fırtınaları dindirmeye çalışıyor olurdum o anlarda.
Ben senin uğrunda canımı veririm derdin ya hani, canımı alıp gittin... Ya sen ya hiç derdin ya, işte sonunda bir hiç oldun gittin... Seni ölümüne seviyorum derdin ya, işte o yalan sevginle beni öldürüp üzerime toprak atmadan gittin...
Geceler boyu sana lanet etmekten, allaha sığınıp zavallı bir şekilde lütfen ona yaptıklarının karşılığını göster demekten bıktım...
Oysa aldığım haberlerde senin orda burda onla bunla gezişlerin, gördüğüm resimlerde hep o (lanet) güler yüzünle karşılaşmak, kişiliğimden etti beni...
Dalımdan solmadan kopardın beni.. Oysa ben baharı yeni bulmuştum seninle, çiçek açtığımı sanmış, güneşin sonunda benide aydınlattığını, ısıttığını düşünmüştüm...
Nerden bilebilirdim senin aşşalığın teki olduğunu... Gülen o yüzünün altında sahtekarlığın yattığını, nereden bilebilirdim ki... Söylesene, boşluk nasıl tanımlanır ? işte ben böyle tanımını bile yapamadığım bir boşluğun içerisindeyim şimdi... Artık günlerim gece, gecelerim zindan, uykularım işgence odası...
Ben böyle bir hayatın tam ortasında senin kalleşliğinin verdiği acıyla kıvranarak eskittiğim ömrümün kırıklarını toplamaya çalışıyorum şimdileri...
Elini tuttuğumda titreyen ellerimi kaçırdığım anlar aklıma geldiğinde, şuramda yanan közün verdiği acıyı tahmin dahi edemezsin...
Çünkü sen Elini bile tutmaya kıyamayacağın, ben senin uğrunda ölürüm diyecek biri tarafından aldatılmadın...
ALLAH ından bul diyeceğim ama senin bi ALLAH ın yokki...
__________________
****PARANOID SCHIZOPHRENIA****
                Erdinç Mapçı

Sevgiye on kala ölüme beş